Avfall og forsøpling
Avfall er definert på følgande måte i ureiningslova § 27:
Med avfall meiner ein lausøyregjenstandar eller stoff som nokon har kasta, har til hensikt å kaste eller er plikta til å kaste. Avløpsvatn og avgassar blir ikkje rekna som avfall.
Forsøpling = avfall på feil stad
Forsøpling er forbode
§ 28 i ureiningslova forbyr forsøpling: Ingen må tømme, etterlate, oppbevare eller transportere avfall slik at det kan virke skjemmande eller være til skade eller ulempe for miljøet. alt av avfall skal deponerast hjå eit godkjent mottak.
Kommunens juridiske verkemiddlar
Det er som regel den ansvarlege for aktiviteten som førte til forsøpling som har ansvar for opprydding og deponering av avfall hjå eit godkjent mottak. unntaksvis er det grunneigar som blir pålagt opprydding om den ansvarlege er ukjent.
Kommunen kan som ureiningsmynde pålegge den ansvarlege for forsøplinga å rydde opp i medhald av ureiningslova § 37.
Kommunens vurderingsgrunnlag i forsøplingssaker
Ofte vil grunneigar ha definisjonsmakt over kva som er avfall, reiskap eller kunst. Det er derimot ein del objektive moment kommunen kan ta utgangspunkt i når ein skal vurdere eit objekts nytteverdi. Ifølge Miljødirektoratet kan ein utifrå ein gjenstands plassering, art, funksjonsdyktigheit og utsjåande, kunne definere den som avfall, uavhengig av kva eigar måtte meine. I vurderingsprosessen tek vi utgangspunkt i følgjande moment:
- Utgjer gjenstanden ein ureingsfare
- Er gjenstanden skjemmande eller til skade eller ulempe for miljøet?
- Er gjenstanden defekt? Fungerar gjenstanden til sitt opprinnelege formål?
- Kor lenge har gjenstanden vært ute av bruk?
- Korleis er gjenstanden handtert? Er gjenstanden vist den omsorgen ein forventar ved handtering av gjenstanden?
- Oppfyller gjenstanden krava som krevs av denne typen produkt?
- Kva verdi har gjenstanden? Vil vidare bruk krevje store utgifter til reparasjon slik at gjenstandens totalverdi blir negativ?
- Er gjenstanden overflødig? Ein gjenstand kan definerast som avfall om den er overflødig i forhold til verksamheita den skriv seg frå.
Det vil då være heilheitsinntrykket basert på dei objektive momenta som avgjer om vi anser ein gjenstand eller kjøretøy/anleggsmaskin som avfall eller ikkje. Gjenstander som har stått lagra lenge og som manglar delar, er overgrodd av vekster, utsatt for slitasje utan at det er gjort eit tiltak for å motvirke dette, eller er til fare for flora og fauna vil bli vurdert som avfall. Dersom totalinntrykket tilseier at gjenstanden er avfall, er det utan betydning at gjenstanden har ein verdi gjennom delesalg, metallverdi eller liknande. Gjenstanden og Køyretøya/anleggsmaskinane vil framleis bli å ansjå som avfall etter ureiningsloven. utgjer gjenstanden ein ureiningsfare skal den deponerast hjå eit godkjent mottak.
Ureiningslova anvendt på kasserte køyretøy og deler
Eit kassert køyretøy er eit køyretøy som er oppgitt av eigar og/eller ikkje er meint eller eigna til å settast i stand for vidare bruk som køyretøy.
Det er ikkje lov å ta imot avfall til vidareforedling, og kasserte køyretøy er definert som avfall. kjøp og sal av kasserte køyretøy til deleplukking er difor også ulovleg.
Det er derimot lovleg å nytte eige køyretøy som delebil, forutsatt at køyretøyet blir lagra forsvarleg.